Ontmoeten

Vandaag was een ‘grote dag’ in Nederland. Ik hoorde op het nieuws dat iemand het omschreef als een ‘kleine Koningsdag’. De terrasjes zijn weer open! Alsof we voor het eerst sinds lange tijd naar buiten mochten. Dat is natuurlijk niet zo, want in Nederland hadden we de afgelopen maanden een ‘intelligente lock down’ en mochten we gewoon naar buiten, als we maar nadachten over wat we deden.

Waarom we het dan toch zo belangrijk vinden dat de terrasjes weer open gingen? Natuurlijk omdat de horeca-ondernemers dat luidkeels lieten horen. En omdat het niet naar de terrasjes kunnen was opgelegd en daar houden Nederlanders (en andere aardbol bewoners) niet van. En omdat het gewoon heerlijk is om in het zonnetje te zitten met een verrukkelijk drankje voor je. En… omdat we elkaar zo graag weer ontmoeten.
Maar daarvoor heb je geen horeca terrasjes nodig.

Wij waren deze dagen weer in ons ‘buitenverblijf’. Letterlijk buiten-verblijf, want alleen de nachten brachten we in onze caravan door, verder zaten we op ons eigen terras. We ontbijten buiten, werken wat, drinken koffie, manlief snoeit hier en daar wat. We lezen, wandelen, koken. Om ons heen horen we kinderen spelen, vogels fluiten en de koekoek roepen.

En we zien de buurman rondscharrelen. Hij is alleen. Zijn plekkie op de camping heeft hij al 53 jaar (!). Hij kwam hier altijd met zijn gezin. Maar zijn kinderen zijn allang volwassen en zijn vrouw is overleden. Buurman houdt van een praatje. Logisch. Vanochtend vroegen we hem weer op de koffie. Klein gebaar, groot plezier. Hij vertelt uitgebreid over zijn klein- en achterkleinkinderen. En daartussendoor vandaag een heerlijk humoristisch verhaal van toen hij zijn dienstplicht vervulde – notabene nog vóórdat ik geboren was! Toen was de koffie op en ging hij weer.

Waarom denken we dat we horeca terrasjes nodig hebben voor de gezelligheid? Wat we nodig hebben is dat we tijd maken om elkaar te ontmoeten en aandacht om naar het verhaal van de ander te luisteren.