Levenskracht

Nu ons werk al zo’n 6 weken stilligt begint er langzaamaan een soort gewenning op te treden. Het ‘nieuwe normaal’ wil ik het niet noemen, want ik voel me allergisch bij die term. Wordt het nieuwe normaal dat we afstand tot elkaar moeten houden, bang voor elkaar moeten zijn? Wow, daar wil ik echt niet in meegaan!

Een nieuwe tijd, dat wil ik wel. Een tijd van respect, verbinding, liefde, zorgzaamheid … Ik schrijf er al eerder over.
Om daar te komen moeten we veel loslaten. Ook ik. Voor iedereen zal dat anders zijn. Maar ik voel de processen in me. Oude zaken die naar boven komen en kennelijk nog afgewerkt moeten worden. Pijnen, verdriet, en angsten. Existentiële angsten ook – waar ik nu voor het eerst dichterbij kan blijven.
Ik merk dat ik dóór alle processen die ik doormaak in een diepe rust kom. Mijn lijf ontspant zich meer en meer.

Daarnaast heb ik mijzelf een redelijk strak dagschema opgelegd, waardoor ik juist heel veel vrijheid voel.
’s Ochtends lees ik de krant. Vervolgens ga ik een paar uur werken. Na de lunch neem ik een paar uur vrij en dan kan ik doen wat ik wil. Is het te koud buiten dan blijf ik binnen. Is het lekker buiten, dan gaan we naar de camping. ’s Avonds maak ik mijn werk nog af. En dan eindig ik mijn dag met een goed boek.
Van de opgelegde maatregelen heb ik dan ook niet zoveel last.

Ik kijk beperkt nieuws, net zoals voorheen eenmaal per dag. Dan voel ik verdriet met de mensen die ziek zijn en met hen die alleen en zonder aanraking zijn. Ik voel compassie met al de mensen die zo hard moeten werken nu.

Ik geniet intens van de kleine dingen.
Het is net alsof ik alles nog helderder zie dan voorheen.
Met meer kleur. Scherper.
Ik zie de bijzondere wijze waarop de nieuwe blaadjes van de linde zich ontvouwen.
Ik zie voor het eerst de eiken bloeien!
Ik zie de prachtige witte bloemetjes van de meidoorn.
Ik kijk vol plezier naar de merel die op maar twee meter afstand van mij z’n jongen voert in het nest (ze zijn best al groot en het is pas april!)
Ik praat met de roodborstjes bij onze caravan die zo nieuwsgierig en toch alert zijn als ze rond onze voeten scharrelen. Het is mij heel duidelijk: zij komen niet bij ons kijken, maar wij zijn bij hun te gast!
Ik geniet van het samen met mijn man koffie drinken.
Ik ben ontroerd als mensen ons vragen hoe het toch met ons is nu ons theater al zo lang gesloten is.
Ik heb plezier in de sterren die nu zo vrolijk twinkelen boven ons hoofd.
Ik geniet van de foto’s die anderen plaatsen op facebook.
Ik geniet intens van de lessen die ik aan het schrijven ben 😊
Ik geef mij over aan de nieuwe stroom van mijn leven.

Ben ik bang voor de toekomst? Hm… af en toe bekruipt het me, maar ik weet dat ik aan het wereldgebeuren niet zoveel anders kan doen dan alleen mijn eigen leven optimaal te leven. Dàt laat ik dus los.
Nog meer dan ooit lijkt het van belang te leven in het Hier en Nu. Om een open mind te hebben. Zelf goed na te denken en je niet mee te laten slepen door gedachtenkronkels en emoties van anderen.
Nog meer dan ooit lijkt het van belang de Vreugde van het kleine te ervaren. Want daar putten wij onze levenskracht uit.