De Geur

Het is zondagmiddag. De kinderen zijn net op bezoek geweest; netjes op afstand. We zaten buiten, op het terras. Het weer was grijs maar warm.

Als ze weg zijn, ruimen wij de boel op en maken wij ons ook klaar om nog even een bloemetje wegbrengen.

We stappen naar buiten en … ruiken de geur van regen!

Er is nog geen druppel gevallen. Het is niet de volle geur van natte aarde. Dit is de geur van lichtende levenskracht!

Meteen ben ik terug in mijn kindertijd. 

Ik ben een jaar of negen. Achter ons huis ligt een grote speelplaats, met zandbak, struiken en tuintjes.

Ik kom buiten. En ik ruik de Geur! Voor het eerst! Alsof ik wakker word.

Ik sta daar. Ik kijk om mij heen. Er is geen regen, maar ik ruik regen. De lucht is grijs. De rozen zijn roze. Ik voel de lucht op mijn huid. Niet koud, maar fris. Ik ben me ineens ontzettend bewust van mijzelf in mijn omgeving. En ik voel een levendigheid, een Vreugde! Levenskracht!

Ik ben een jaar of negen. Achter ons huis ligt een grote speelplaats, met zandbak, struiken en tuintjes.

Ik kom buiten. Ik sta stil. Alert! Ik kijk verwonderd om mij heen. De lucht is grijs. De rozen zijn roze. Ik voel de lucht op mijn huid, niet koud, maar fris. Ik ben me ineens ontzettend bewust van mijzelf in mijn omgeving. Er is geen regen, maar ik ruik regen. Ik ruik de Geur! Voor het eerst! Alsof ik wakker word. En ik voel een levendigheid, een Vreugde! De lichtende geur van Levenskracht!