IngerMarlies Leeuwenburgh

header

Lach eens een beetje

Dinsdag had ik een afspraak, een uurtje rijden hier vandaan. Ik reed het plaatsje in waar ik moest zijn. De zon kaatste terug onder de dikke wolken. En terwijl ik in een lange rij voor een stoplicht stond, zat ik diep in gedachten voor me uit te staren. Op de baan links van me stond een rij auto’s ook voor het stoplicht te wachten, met hun neus de andere kant op. Half naast mij stopte een auto. Ik zag vaag dat twee (Marokkaanse?) jongens in de auto zaten. De jongen achter het stuur keek indringend naar mij, heel even hadden we oogcontact en daarna zag ik vanuit mijn ooghoek dat hij zijn handen naar zijn gezicht bewoog. Ik keek weer strak voor mij uit, had geen zin in flauwe geintjes (‘daar ben ik nu te oud voor…’).
Ineens hoor ik hem roepen: “Hé, lach eens een beetje!”
Nog even dacht ik dat het een flauwe grap was. Toen schoot ik in de lach en riep terug:
“Ik lach anders genoeg, hoor!”.
Op dat moment moet ik doorrijden, het licht is op groen gesprongen.
Lach ik genoeg?, vraag ik mij af. Is dat zo? Lach je ooit genoeg? Maar op dàt moment lachte ik niet, ik keek donker, daarom riep hij dat.
Ik bleef lachen! Want je lacht nooit genoeg…
Wat jammer dat ik die jongen daar niet even voor kon bedanken! Dus als je ze tegenkomt, in Hillegersberg of omgeving, bedank ze dan namens mij! Ik heb de hele verdere dag met een lach rond gelopen – en nu ik dit schrijf weer 🙂